శ్రీమహాభారతము - శాంతిపర్వము - ద్వితీయాశ్వాసము - భీష్ముఁడు ధర్మరాజును సప్రేమంబుగా గారవించుట - కవిత్రయ భారతము - కవిత్రయము - నన్నయ - తిక్కన - ఎఱ్ఱన - ఆంధ్రమహాభారతము

భీష్ముఁడు ధర్మరాజును సప్రేమంబుగా గారవించుట (సం. 12-55-1)

చ.	అన విని ధర్మసూనుఁడు కృతాంజలి యై తగ భీష్ము డాయ న ల్లన చని, కేలఁ బాదకమలంబు లమర్చి శిరంబు సోఁక వం దన మొనరించినం, బిలిచి తా నభినందితుఁ జేసి మస్తకం బునఁ గడు నర్మిలిం దనదు మో మిడి మూర్కొని సాదరంబుగన్‌.	156
వ.	భీష్ముం డాభీమాగ్రజుం గూర్చుండం బనిచి, ‘శంకింపక న న్నేమి యైన నడుగు’ మనిన నమ్మహీపతి మాధవునకుం బ్రణమిల్లి, పారాశర్య ప్రభృతి మునివరులకు నభివాదనం బాచరించి , సర్వకౌరవుల యనుమతి వడసి, యప్పితామహున కభిముఖుం డై నమస్కరించి యి ట్లనియె.	157
చ.	‘అరయఁగ రాజధర్మము సమాశ్రయ మై నడపుం ద్రివర్గమున్‌ గురుతర మోక్షధర్మమునకుం దలఁపం దనప్రాప యూఁత భూ వర! విను ఘోటకంబునకు వాగెయు, దంతికి నంకుశంబు నే కరణి నివారకంబులు జగంబుల కట్టుల తాను నెమ్మెయిన్‌.	158
క.	వ్యాకులతఁ బొంది రూపఱు \| లోకస్థితి తొంటిరాజలోకముచే నం గీకృత మగు ధర్మ మనం \| గీకృత మగునేని వీతకిల్బిషచరితా!	159
క.	తరణి వొడిచి తమము సెఱుచు \| కరణిని లోకమునఁ గలుగు కల్మష మెల్లన్‌ ధరణిపతి ధర్మ మాత్మ \| స్ఫురణంబునఁ జెఱుచు విమలబోధనచరితా!	160
ఆ.	అనఘ! నీదు బుద్ధి యతిలోక మగుటయుఁ \| దెలిసికొనఁగ నాకు వలయునట్టి ధర్మకోటి నీవ తగఁ జెప్ప వినవల \| యుటయుఁ జెప్పె నంబుజోదరుండు.	161
ఆ.	ధర్మవిదులు రాజు ధర్మ స్వరూపుఁగాఁ \| జెప్ప విందుఁ దద్విశేషవృత్తి భరముగాఁ దలంతు నరవర! చెప్పవే \| మున్ను రాజ ధర్మముల తెఱంగు.’	162
చ.	అనుటయు నాపగేయుఁడు మహత్త్వ సమంచిత మైన ధర్మము న్వినుత విధాతృభావ మహనీయుఁడు గృష్ణుని, వేదమూర్తి నాఁ జను ధరణీసురావలిఁ బ్రసక్తిఁ దలంచి నమస్కరించి, య జ్జనపతి వక్త్ర మాదర రసప్లుత దృష్టిని జూచి యిట్లనున్‌.	163
క.	‘నృపధర్మము లన్నియు నీ \| కుపదేశించెద విసంశయోక్తుల; మఱియున్‌ విపులఫలవంత మగు ధ \| ర్మపథంబును నడుగునెడఁ గరము వివరింతున్‌.	164
వ.	అవహితమతివై యాకర్ణింపుము.	165
ఆ.	మేలు దనకుఁ గోరు మేదినీశుఁడు మున్ను \| దేవతలకు భూమిదేవతలకుఁ బూజ యాచరించు నోజ యత్నముఁ జేయ \| వలయు రెండు గార్యఫలకరములు.	166
మ.	విను ముద్యోగము రెంటి యందుఁ బర ముర్వీనాథ! యుద్యోగవం తునకున్‌ దైవము దోడ్పడంగ ఫలసిద్ధుల్‌ సేకుఱున్‌; మానుషం బున కొక్కొక్కెడ సిద్ధి దప్పిన వగల్‌ వొందంగరానీక య ప్పని దైవోపహతంబుగాఁ గనుట భూపాలార్హ వృత్తంబగున్‌.	167
క.	దాంతియు విజితాత్మత్వము \| శాంతియు శీలంబుఁగలుగు జగతీశుఁడ శ్రీ మంతుండు యశస్వియు నై \| యెంతయు సౌఖ్యంబు నొందు నిభపురనాథా!	168
తే.	ప్రకృతు లేడింటి నెఱి నడపంగ వలయు; \| దాని కార్జవ సత్యముల్‌ దావలములు; దండనీతి విధాన మంతటికి రక్ష; \| యర్హ మగు మెల్పుతోఁ జేయ నది వెలుంగు.	169
వ.	అదియును బుద్ధిమంతులు బ్రాహ్మణులవలనం బ్రయోగింప; రయ్యర్థంబునకు మనువాక్యంబులు గల; వాకర్ణింపుము.	170
ఆ.	ఇనుము ఱాత, నీర ననలంబు, విప్రుల \| వలన రాజు, లుద్భవంబుఁ బొందు టిది నిజంబు; తత్సమిద్ధ తేజము లెందుఁ \| జెల్లుఁ బుట్టినెడలఁ జేటు నొందు.	171
క.	శిలఁ ద్రెంపఁబోయి యినుమును \| జలములు గొని కాల్పఁగడఁగి చని యనలంబుం బొలియును; రాజును విప్రుల \| కలిగి చెఱుపఁబోయి తాన యనయంబుఁ జెడున్‌.	172
శా.	ఈ వాక్యంబులు రెండుఁ జిత్తమున నీ వెల్లప్పుడున్‌ నిల్పి భూ దేవశ్రేణియెడం గృపాన్వితుఁడవై దీప్తార్హ దండంబు స ద్భావం బొప్పఁగ నొండెడన్‌ నడపు శాంతక్ష్మా సురోదార జి హ్వా విశ్రాంతము బ్రహ్మ మట్లగుట దైవం బండ్రు విప్రున్‌ బుధుల్‌.	173
వ.	విప్రుని దండించు నెడలునుం గలవు; శుక్రుండును జెప్పినవాఁడు; వినుము.	174