 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | శాంతిపర్వము - తృతీయాశ్వాసము |  |
భీష్ముఁడు ధర్మజునకు దీర్ఘదర్శి మొదలగు మత్స్యముల తెఱం గెఱింగించుట (సం. 12-135-1)
| వ. | అని చెప్పి భీష్ముండు వెండియు నిట్లను ‘దీర్ఘదర్శియుఁ బ్రాప్త కాలజ్ఞుండును దీర్ఘ సూత్రుండును ననుమత్స్య ంబులు మూఁడు జలచర బహుళంబగు నొక్కయేటి మడువునఁ దమలోనం బొందుగలిగి యుండునవి; వేసవిసొచ్చిన దీర్ఘదర్శి దక్కటి రెంటిని గూడం బిలిచి. | 185 |
| క. |
‘మడు వింకఁగఁ బాఱెడు; నీ | రెడ త్రెవ్విన నొండు సోటి కేఁగఁగ రా దె ప్పుడు నింకని నీళ్ళులు గల | మడువునకుం బోవవలదె మన కిట్టి యెడన్?’ |
186 |
| తే. |
అనినఁ బ్రాప్తకాలజ్ఞుఁ డిట్లనియె ‘నేది | ప్రాప్తమయ్యె నక్కార్యంబు భంగి నెఱిఁగి యప్పటికిఁ దగునట్లు సేయంగవలయు | మానితోపాయవృత్తి నేమఱుట లేక. |
187 |
| వ. | అనిన నయ్యిరుదెఱంగుల పలుకులు విని దీర్ఘసూత్రుం డిట్లనియె. | 188 |
| క. |
‘జడనిధి చందంబున ని | మ్మడు వొప్పఁగ నిప్పు డేమి మాఁడెనె? యిమ్మై నడిచిపడ రిత్త నెవ్వగ | లుడుగుఁడు; మఱి చూచికొంద మొయ్యన తఱితోన్.’ |
189 |
| క. |
అనుటయు ‘నిది కర్జము గా’ | దని పల్కుచు దీర్ఘదర్శి అంబుస్రోతో జనితాభయ మగు పథమునఁ | జని జొచ్చెం బెద్ద మడువు సమ్మదలీలన్. |
190 |
| వ. | తక్కిన రెండును నంద నిలిచె; నిట్లు నిలిచిన యమ్మత్స్య ద్వయంబునకు భయంబు జనియింపం గతిపయది వసంబులకు. | 191 |
| క. |
పాఱెడు నీ రెడ త్రెవ్వఁగఁ | దాఱ బెడిద మైన యెండ దనుకఁగ నివురం బాఱె మడు; వంత వేడుక | కాఱులు జాలరులు సొచ్చి క్రందుకొనంగన్. |
192 |
| క. |
వెరవున నూఁతల నెత్తెలఁ | గరముల మత్స్యములఁ బట్టి కడు సంతసముం బొరయుచుఁ ద్రాళ్ళం గ్రువ్వఁగఁ | గర మూహించి మదిఁ బ్రాప్తకాలజ్ఞుండున్. |
193 |
| క. |
‘ఇందొక త్రాడు గఱచి యే | నొందంగా గ్రుచ్చినట్ల యుండెద; వీ రీ క్రందుకొనుట మానంగ న మందత | నది యెడల విడిచి మడువు దఱిసెదన్.’ |
194 |
| క. |
అని యొక గుదిమీల నడుమ | నెనయంగాఁ దూఱి కఱచి యిరుదౌడలఁ ద్రా డొనరంగ బట్టుకొని గ్రు | చ్చిన చందము దోఁప మూర్ఛఁ జెందిన భంగిన్. |
195 |
| వ. | ఉన్నంత వేఁట దీఱి యగ్గుదిగల యతండు. | 196 |
| క. |
తెలినీట రొంపివోవం | దొలుచు నెడం ద్రాడు విడిచి దురితంబునకుం దొలఁగి పొరదప్పి యందొక | జలచర మున్న యెడకేఁగె సంభ్రాంతగతిన్. |
197 |
| క. |
ముట్టఁబడి దీర్ఘసూత్రుం డిట్ట | ట్టరుగఁగ నుపాయ మేది యొకనిచేఁ బట్టువడెఁ దనదు డెందము | పట్టు వదలి చకిత వికల భావేంద్రియుఁడై. |
198 |
| క. |
విను దౌదవ్వులఁ గార్యము | గనికొని వలయుపని మున్న కావింపఁగ నే రనిజడుఁడు దీర్ఘసూత్రుం | డను నమ్మత్స్య ంబు భంగి నాపద నొందున్. |
199 |
| తే. |
అప్పటికిఁ దోఁచినట్టులు దప్పకుండ | ననువుతో ధృతి గల్గి కార్యంబు నడపు నతఁడు ప్రాప్తకాలజ్ఞాఖ్యు నట్లపోలెఁ | బరమ సంశయ మయ్యెడు బ్రదుకు గాంచు. |
200 |
| క. |
ధుర్యత ననాగతము లగు | కార్యము లూహించి పని తగం జేయు నయా చార్యుఁడు సౌఖ్యముఁ బొరయును | నార్యస్థితి దీర్ఘదర్శి యను మీను క్రియన్.’ |
201 |
|
 |
|