 |
    |
    |
 |
    |
    |
 |
 |
పురాణేతిహాసములు | శ్రీమహాభారతము | ఉద్యోగపర్వము - ప్రథమాశ్వాసము |  |
ద్రుపదుఁడు తన పురోహితుని దుర్యోధనుకడకు దూతగాఁ బంపుట (సం. 5-5-28)
| వ. | అట్టి సమయంబున నజాతశత్రు ననుమతి వడసి పాంచాలపతి వయోజ్ఞానవృద్ధుండైన తన పురోహితుం గురుపతిపాలికిఁ బుచ్చువాఁడై యతని రావించి. | 52 |
| క. |
‘హితుఁడవు, మతిమంతుండవు, | చతుర వచన కోవిదుఁడవు, సమయజ్ఞుఁడ, వు న్నత వంశవర్ధనుఁడ, విం | గిత వేదివి, నెచ్చెలివి, సుకృతి వ ట్లగుటన్. |
53 |
| తే. |
నాకుఁ గర్తవ్య మగుపని నీకుఁ జేయఁ | దగవుగావున నెల్లవిధములఁ బూని పాండవార్థంబు ధృతరాష్ట్రుపాలి కరిగి | నేర్పువాటించి కార్యంబు దీర్పవలయు.’ |
54 |
| వ. | అని చెప్పి యొడంబఱిచి యతనితో మఱియు నిట్లనియె. | 55 |
| క. |
‘విను కొడుకు గొన్న వేఁదుఱ | కొని కొట్టిన తిండికాఁడు కుటిలుం డతఁ; డా జనపతి చందము, ధర్మజు | ననుపమ శీలంబు నెఱుఁగు; దది యట్లుండెన్. |
56 |
| తే. |
పుడమి పాలు పాండవులకు నడుగఁబోయి, | నీవు ధృతరాష్ట్రుతో ధర్మ నిష్ఠమైన యుచిత మాడిన, నందుఁ బోటొడ్డియున్న | దొరల భృత్యుల మనములు దిరుగఁబడవె? |
57 |
| క. |
గురుభీష్మాదుల మనములు | దురమునకుం జొరకయుండ దుర్యోధనుఁ డా తురుఁడై యొడఁబఱుపఁగ ని | ప్పరుసున నెరవైన ఱిచ్చవడు బల మెల్లన్. |
58 |
| ఉ. |
పాండుతనూభవుల్ వడిన పాటులు బంధులకెల్లఁ దెల్పుచున్, బండిత వృద్ధ సజ్జనుల పాలికిఁబోయి కులోచితంబు గా కుండుట సూపి చెప్పుచుఁ, బ్రియోక్తులఁ దక్కటివారి ‘నిట్లు మే లొండొకచంద మొప్ప’ దని యుల్లములం దలపోయఁ జేయుచున్. |
59 |
| వ. | మఱియు సమస్తజనంబుల మనంబుల నిక్కడ వ్రాలునట్టి యుపాయంబు లెన్నిగల వన్నియు నయ్యై తగవులమై నాచరించుచుఁజరియించునది; యిచ్చట విరాటు కొలువు కూటంబునం బుట్టిన కృష్ణాదుల సంవాదంబు తెఱంగును మన యెఱింగినయదియె; తదనురూపంబుగాఁ బలికి పాండవులకుఁ దేజోలాభంబు గావించుట కర్తవ్యంబు; నీవు కరినగరంబున వసియించి ధృతరాష్ట్ర ధార్తరాష్ట్ర గాంగేయ విదుర గురుకృపాదుల కడ కరిగి నానాఁటికి వారి వారి చిత్తంబుల తెఱంగెఱింగి ప్రవర్తింపుము; దైవగతింజేసి నీయొడ్డిన సూత్రంబునకు సుయోధనుం డొడంబడియెనేనియు నదియ సకల జనసమ్మతంబయినవిధంబగు; దాన నజాతశత్రుండును బ్రీతుండగుఁ బోయి ర’మ్మని నిశ్చయంబు సేసిన, నమ్మహీసురవరుండు. | 60 |
| క. |
మును పాంచాలవిభుని వీ | డ్కొని ధర్మజు భీము నరు నకులు సహదేవుం గని యనుమతుఁడై యందఱు | ననుపఁగ మన్ననలు వడసి యరిగెం బ్రీతిన్. |
61 |
|
 |
|