శ్రీవేంకటేశ్వరుడున్నాడు - చేరి యలమేల్మంగతో[1] భావించి మనవాండ్లు - బ్రతుకరే మీరు	॥పల్లవి॥
కుచ్చికుచ్చి యాతనినే - గోరి పాడరే (రెచ్చి)[2] తమకము - రేచి మోహించరే ముచ్చట గొత్తగా బద - ములు చెప్పరే పచ్చిదేర నుతియించి - బ్రతుకరే మీరు	॥శ్రీవేంకటేశ్వరుడున్నాడు॥
మొగము జూచి యాతనినే - మోహించరే నగుతా మేలమాడి యా - నందించరే (తగిలి)[3] సేవసేసి ముం - దర నిలువరే పగటునఁ బ్రార్థించి - బ్రతుకరే మీరు	॥శ్రీవేంకటేశ్వరుడున్నాడు॥
శరణుజొచ్చి యాతనినే - సారె నమ్మరే వరముల రాయని(పాడి)[4] - వర్ణించరే ఇరవై శ్రీవేంకటేశుఁ - డేలె నన్న(నరే)[5] పరమునిహమునిచ్చీ(ని)[6] - బ్రతుకరే మీరు	॥శ్రీవేంకటేశ్వరుడున్నాడు॥

---

^[1] పెదతిరుమలాచార్యులవారి పదమిది, వారి ప్రత్యేకముద్రతోనే ఆరంభించుట విశేషము. కోరిపాడుట, తమకము రేచి మోహించుట, ఆతనినే సారెనమ్ముట, పాడివర్ణించుట, ముచ్చటలుదీర క్రొత్తక్రొత్తగా పదములు చెప్పుట పదకర్త తమవారికి (‘మనవాండ్లకు’) చేసిన హితవు. కనుక వీరి పదముల అభివ్యక్తిలో క్రొత్తదనముండుట సహజమే.
^[2] వెంచి
^[3] తనివి
^[4] చేర్పులు పరిష్కర్తవి
^[5] చేర్పులు పరిష్కర్తవి
^[6] పరమునిహమూనిచ్చి