| కవితలు | విష్ణుధనువు | (శిష్ట్లా ఉమా) విజయ మహేశ్వరము |
|
సర్వమానవ సమిష్టి బాధ్యతను వెలలేని వెన్నెముకపై మోయుచున్నది సీత! -- అడుగు పడినపు డామేర ఆమేర కూకటివేళ్లతో పాతాళము కదిలినటుల కృంగగా, కృంగగా, నా హృదయము కూలుతూ కుప్పగ దొంత్ర దొంతరలుగ కూలిపోయె! అష్టదిగ్గజములార! సీత యీ క్షితిని మోయుచున్నది లెండు! సాయ మొనర్ప రండు లేనియెడ వైచెద యెదురులేని శర పరంపరల! |